ഇടവപ്പാതി

എഴുത്തിന്റെ അങ്ങാടി
ചെറുകടകൾ
വഴിവാണിഭക്കാർ

ഇടക്ക് പതിയെ പെയ്ത മഴ
നേരം എന്താണ്? അറിയില്ല
ഇടവത്തിന്റെ അരക്കെട്ടിൽ മഴ
പാതിമയക്കത്തിൽ ഇടവം

ഇടതും വലതും കച്ചവടം
കമ്പോള ടാർപ്പാളിൽ കൂരകളിൽ
മഴയുടെ മണമേറ്റു മയങ്ങുന്ന
വാക്കുകൾ, വരികൾ, കഥകൾ, ജീവിതങ്ങൾ

പുസ്തകത്തിൽ ജനിച്ചവർ
അതിൽ മരിച്ചവർ
മരിക്കാതെ മഴയായ് പെയ്യുന്നവർ

മഴ പെയ്തപ്പോൾ നാണിച്ച നേരത്തിന്റെ
അരക്കെട്ടിൽ ആരോ കോറിയിട്ടുവത്രേ -
ഇടവപ്പാതിയെന്ന്

നേരമെന്തെന്നു അറിയാതെ
ഇടവപ്പാതിയിൽ നനഞ്ഞ ഞാനും
എന്റെ കുഞ്ഞക്ഷരങ്ങളും

ചേരാതെ ചേരുന്ന അക്ഷരങ്ങൾ
തോരാതെ പെയ്യുന്ന അക്ഷരങ്ങൾ
ചോരുന്ന ചോരക്കു പെയ്യാൻ
നേരായ നേരം ഇല്ലല്ലോ

എന്റെ അക്ഷങ്ങൾക്ക് കർക്കിടകമാണ്
നനഞ്ഞ അക്ഷരങ്ങൾക്ക് ഭാരമേറുമത്രേ
അകം പുറമാക്കി അങ്ങാടിയിൽ വാക്കുപട്ടങ്ങൾ പറക്കാറുണ്ടത്രേ

മഴയത്ത് അവ പക്ഷികളാവും
ചിറക് വിരിക്കും
പിന്നെ അവരുടെ കൂട്ടിൽ
അടയിരിക്കും

ചോരുന്ന ഭാരമേറുന്ന അക്ഷരങ്ങൾ
കൂടുന്നില്ല, ചേരുന്നില്ല
മഴപെയ്യുന്ന നേരമെല്ലാം ഇടവമോ
ഇടവത്തിൽ മഴ പെയ്യുന്നതോ എന്നവർക്കറിയില്ല

വാങ്ങുവാൻ ആളില്ലാതെ
അങ്ങാടിയിൽ ഞാനും എന്റെ അക്ഷരങ്ങളും വെറുതെ പെയ്തു...

തുള്ളികളായ് ഏതോ മണൽതരികളിൽ
എന്റെ അക്ഷരങ്ങൾ അരിച്ചിറങ്ങി
നേരമറിയാതെ കുളിരിൽ നീരാവിപോലെ ഞാൻ പറന്നുയ്യർന്നു - ഒരു കവിതയായി

ഉയർന്നു പറന്നാൽ മഴപ്പന്തൽ കാണാം...
അക്ഷരങ്ങൾ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന നേരത്തിന്റെ
അരക്കെട്ടു കാണാം...

അതിൽ ആരോ വെറുതെ അക്ഷരങ്ങൾ ചേർത്തുവെച്ച് -
വലിയൊരു വാക്കോളം ചെറുതായ കവിത കോറിവരച്ചിരിക്കുന്നു - "ഇടവപ്പാതി"

വഴിത്താര

ഇനി നമുക്ക് കാണാം, അവിടെ വച്ച്
അവിടെവിടെയോ മറവിയുടെ വഴിത്താരയിൽ

മറക്കുവാൻ കാരണങ്ങൾ പലതുണ്ട്
ഓർമ്മയെ മൂടിവെച്ച പെട്ടിമേൽ അതെഴുതിയിരുന്നില്ല

എങ്കിലും ഇനി നമുക്ക് കാണാം
എവിടെയെന്നറിയില്ലെങ്കിലും ആ വഴിത്താരയയിൽ

അവിടെ തണലുണ്ടോ പൂവുണ്ടോ? അറിയില്ല
എങ്കിലും കാൽപ്പാടുകളുണ്ട് എന്റെയും നിന്റെയും

ഒരുമിച്ചു ചേർന്നു രണ്ടായ് പിരിഞ്ഞ കാൽപ്പാടുകളുണ്ടോ?
മരവിച്ച ഓർമ്മകൾ മറവയിയെ കാർന്നുതിന്നുന്നു

വഴിപോക്കൻ വഴുതിവീണ വഴിവക്കിൽ
വഴിചോറുണ്ണാൻ വഴിതെറ്റിപോലും വന്നില്ല വാവ്

ഇനി നമുക്ക് കാണാം; കണ്ടതൊക്കെ ഓർമ്മപ്പെട്ടിയിൽ അകപ്പെട്ട് മറഞ്ഞെങ്കിലും

മറയാത്ത ഏതോ വഴിത്താരയിൽ, ഓർമ്മയും മറവിയും രണ്ടായി പിരിയുന്ന മുക്കിൽ

ഇനി നമുക്ക് കാണാം, അവിടെവച്ച്

മിന്നാമിനുങ്ങ്

മിന്നാമിനുങ്ങ്

ഋതുക്കൾ കടന്നുവരാത്ത ഇരുട്ടിന്റെ വീടായിരുന്നു മനസ്സ്
എങ്കിലും ഇരുട്ടിനും ഒരു സുരക്ഷിതത്വമുണ്ട്

ഇരുട്ടിന്റെ അറയിൽ വരിയിൽ വച്ചിരിക്കുന്ന പളുങ്കുപാത്രങ്ങൾ
ഇരുട്ടിൽ തിളങ്ങുവാനാവില്ലെങ്കിലും അവർ സുരക്ഷിതരാണ്

പളകുപാത്രങ്ങൾ നിറയെ ലഹരിയാണ്... ആരോ നുണയാതെ പോയ ലഹരി
എഴുതാതെ പോയ വരികൾ ലഹരിയായ് പളുങ്കുപാത്രങ്ങളിൽ നിറയുമ്പോൾ...

വെളിച്ചത്തിന്റെ കണികയായ് ഏതടഞ്ഞ കിളിവാതിലിലൂടെയായ് നീ വന്നു?
എന്റെ മിന്നാമിനുങ്ങേ! എഴുത്തിന്റെ ലഹരി ഇന്നൊഴുകുകയാണ്

രാവിനും പകലിനും ഋതുക്കൾക്കും യുഗങ്ങൾക്കും മീതെ,
കാലത്തിന്റെ അതിർവരമ്പുകൾക്കുമപ്പുറത്ത്

എഴുതാൻ മറന്ന കവിതയുടെ ലഹരി നുണയുകയാണിന്നെന്റെ പാടാൻ മറന്ന ചുണ്ടുകൾ...

വിലക്കപ്പെട്ട കനി

അവളുടെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളിൽ
തെളിഞ്ഞിരുന്ന നിശ്ചയദാർഢ്യം

അതിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന കള്ളച്ചിരി
വാ പൊളിച്ചിരുന്ന ദാഹം

ഒരൊറ്റ ശ്വാസത്തിൽ അവന്റെ
പരിഭ്രമങ്ങളെ അവൾ ഉള്ളിലേക്കെടുത്തുവോ

അഴിച്ചിട്ട മുടിയിൽ
ഒളിച്ചിരുന്ന നിഗൂഢ ഗന്ധം

പളുങ്കുഗ്ലാസ്സിൽ ഒഴിച്ച റമ്മല്ലായിരുന്നു
അന്നവന്റെ ലഹരി

വെളുത്ത പല്ലു കടിച്ച മൂക്കിൽ
തടഞ്ഞ ഏതോ ഗന്ധമായിരുന്നു

ഉറങ്ങുന്ന മനസ്സിൽ
ഉണരുന്ന മോഹമുണ്ട്

ഉണർന്ന മോഹങ്ങൾക്ക്
ചിറകുണ്ട്, സുഖമുണ്ട്

നഖങ്ങൾ കോറിയ മേനിയിൽ
പൊടിഞ്ഞ ചോര

ചോരയും തേനാണ്
മോഹച്ചുവപ്പിന്റെ സത്താണ്

കെട്ടിപ്പുണർന്ന മോഹങ്ങൾ
ഉയർന്നു, പറന്നു

പറന്ന മോഹത്തിന്റെ ഗന്ധം
അവിടാകെ പരന്നു

കെട്ടടങ്ങി കണ്ണു തുറക്കുമ്പോൾ
അവളുടെ കണ്ണ് തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു

ഇല്ല അവനെ കാത്ത് ആരും ഇല്ല
അവൻ കള്ളം പറഞ്ഞു

ഇല്ല ഞാൻ ആരുടേയും കാമുകിയല്ല
അവളും എന്തിനോ പറഞ്ഞു

കള്ളങ്ങൾ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു ചിരിച്ചു
കെട്ടിപ്പുണർന്നകന്നു

വിള്ളൽ വീഴാത്ത ഏതോ ബന്ധങ്ങളെ
താങ്ങി വീണ്ടും കള്ളങ്ങൾ

അവനറിയാമായിരുന്നു തെറ്റവന്റേതെന്ന്
പെണ്ണിന്റെ മോഹത്തെ ഉണർത്തിയത്

അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു തെറ്റവളുടേതെന്ന്
അവന്റെ ലഹരിയായതിന്

ഏങ്ങിലും ഇതിൽ തെറ്റെന്ത്
തെറ്റും ശരിയുമെന്ത്?

കള്ളങ്ങളുടെ ലോകം ഉറങ്ങുമ്പോൾ
സത്യത്തിന്റെ ലോകം ഉണരുന്നു

സത്യത്തിന്റെ ലോകത്തിൽ
കള്ളത്തരത്തിനു സ്ഥാനമില്ല

കള്ളങ്ങളുടെ ലോകം
അതിൽ സത്യത്തിന്റെ നിഴലാട്ടമുണ്ട്

നിഴലാട്ടത്തിന്റെ താളം സ്വപ്നം കണ്ട്
അവൻ ഉറങ്ങി

മോഹങ്ങളുടെ ലഹരിയിൽ
അലിയാൻ
സത്യത്തെ വീണ്ടും അറിയാൻ

ഉത്തരം താങ്ങിയ ചോദ്യച്ചിഹ്നം

നിന്റെ കണ്ണിലെ തീക്ഷണതയെ അത്രയും
എന്റെ കീറിയ ചുണ്ടാലെ ഒപ്പി ഞാൻ
നിന്റെ കുഞ്ഞിപിരികവും നെറ്റിയും
നെറ്റി ചുളിച്ചൊരാ ആയിരം ചോദ്യവും
ഇല്ല അമ്മക്ക് അതിനൊന്നുമുത്തരം
മുത്തമൊത്തിരി മാത്രമെൻ മുത്തിനായ്
നൽകിയീയമ്മ പോയിടും വൈകാതെ
ഉത്തരം താങ്ങുന്ന ചോദ്യച്ചിഹ്നമായ്

പിന്നെ എന്നുണ്ണിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ഞാൻ
എന്റെ ലോകം കൈയീലൊതുക്കി ഞാൻ
മെല്ലെ ഉയർന്നവൻ അമ്മയെ നോക്കിയോ
കണ്ണിലെൻ ഉണ്ണിയെ നിറച്ചു ഞാൻ പോകുന്നു
കണ്ണു നിറയാതെ നോക്കണം കണ്ണാ നീ
അമ്മയുടെ കണ്ണും നിറഞ്ഞില്ല കണ്ടുവോ

പിന്നെ നിന്റെ പാദങ്ങൾ തൊട്ടപ്പോൾ
തുള്ളി കണ്ണീരിറ്റതിൽ വീണപോൽ
ഇനി നീ പോകയീ അമ്മയെ കാണേണ്ട
അമ്മക്കു പോകുവാൻ നേരമായ് നേരമായ്

ഇല്ല പേശികൾ തോലൊട്ടുന്നു എല്ലില്ലായ്
കണ്ണിൽ ഇരുട്ടായി നാക്കും കുഴയുന്നു
ഇല്ല ഞാൻ പെണ്ണായതല്ലയെൻ തെറ്റ്
ഇല്ല കരഞ്ഞില്ല അന്നും ഇന്നും ഞാൻ
കള്ളും കഞ്ചാവും കീറിയ സാരിയിൽ
പോറിയില്ലെൻ മാനം, ഒരുനാൾ നീ അറിയേണം

മോഹങ്ങൾ തീർക്കുന്ന വാത്മീകങ്ങളിൽ
ഉറങ്ങും ഉറക്കം അന്നു ഉണർന്നമ്മ
പൊട്ടിവീഴുന്ന ചിതൽപുറ്റാം മോഹങ്ങൾ
കൂട്ടിപ്പെറുക്കി ഞാൻ വെച്ചതേയില്ലുണ്ണി
ഏതോ ലഹരിയിൽ കുതിർന്നൊരാ ചുണ്ടുകൾ
അമർന്നു നൊന്ത ശിരസ്സോ താഴ്ന്നില്ല
ചോദ്യചിഹ്നമായ് ഇന്നു ഞാൻ പോയാലും
ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യമല്ലീയമ്മ

അമ്മയാം ചോദ്യത്തിനുത്തരം നീയല്ലേ
അമ്മതൻ സ്നേഹം മാത്രം ഞാൻ വയ്ക്കുന്നു
നീളത്തിലുള്ള കയറിൽ കുരുക്കായി
ഉത്തരം താങ്ങട്ടെ ഇനിയീ മാംസത്തെ
എയിഡ്സായിരുന്നാലും തൂങ്ങിമരിച്ചാലും
അറിക നിന്നമ്മ സ്നേഹമാണെന്ന്
ഉത്തരം താങ്ങുന്ന ചോദ്യചിഹ്നം ഞാൻ
ഉത്തരം കിട്ടാത്തെ ചോദ്യമില്ലെങ്കിലും

കവിതക്കറ

കവിതക്കറ

എന്തു കൊണ്ടീ ചില്ലയിൽ പൂത്തില്ല
നല്ല സുന്തര കോമള പുഷ്പങ്ങൾ
രാവിൽ ഞാനെൻ സ്വപ്ന പ്രകാശത്താൽ
മെല്ലെ പൂക്കുന്ന പൂക്കളെക്കണ്ടുവോ
ഗന്ധസൗര്യഭ്യവും ചിന്തിയ കാന്തിയും
കുഞ്ഞുപൂവിന്റെ നിഷ്കളങ്കത്വവും
കണ്ടു ഞാൻ ഇന്നലെ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ
മിന്നിമായുന്നുവോ മായയോ മോഹമോ

ഇല്ല മുളളില്ല സാധുവാം ചില്ലയിൽ
പണ്ടു ചൊല്ലിയ കവിതക്കറ മാത്രം
കവിതക്കറയതിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിടും
നിസ്വാർത്ഥ നശ്വര സ്വപ്നധൂളികൾ
പോയ വേനലത് കോറിയ പാടുകൾ
ലാളിച്ച മഞ്ഞുതുള്ളിയോ മാഞ്ഞുപോയ്
പാടുകൾ കറകൾ പിന്നെയീ മോഹങ്ങൾ
എന്തിനോ വീണ്ടും വെറുതെ ചിരിക്കുന്നു

ചത്ത പൂവിന്റെ ഒട്ടുന്ന തേനില്ല
പൂക്കാത്ത മൊട്ടിന്റെ പൊള്ളുന്ന നോവില്ല
ഓണത്തിന്നാടിയ ഊഞ്ഞാലിൻ സ്മാരകം
ആഴത്തിലാർന്ന രണ്ടു മുറിപ്പാട്
കൊക്കിന്റെ കാഠിന്യം കാണിച്ച് നോവിച്ചും
ഇണചേർന്നും കാഷ്ടിച്ചുമെങ്ങോ പോയവർ
എങ്കിലും വീണ്ടുമാ ചില്ല ചിരിക്കുന്നു
പൊള്ളുന്ന വെയിലിലും പൂക്കുന്നു സ്വപ്നങ്ങൾ

പൂക്കാത്ത മോഹങ്ങൾ കവിതയായ് വിരിയുമോ
വിണ്ടുകീറുന്ന വരികളിൽ ചോര ചുനക്കുമോ
വാക്കുകൾ ഇലകളായ് ആടുന്ന കാറ്റിലായ്
കവിതയുടെ ഈണം കേൾക്കാതെ പോകയോ
കവിതയത് പേറുന്ന ചില്ലയുടെ മാറിലായ്
ഒട്ടിപ്പിടിച്ച കറമാത്രം ബാക്കിയായ്

ഇന്നുമീ വീഥിയിൽ ചില്ലയാം കൈനീട്ടി
നിൽക്കുന്നു ഞാനാം പൂക്കാത്ത പൂമരം
എന്റെ ചില്ലയിൽ പൂക്കണ്ട ആ പൂക്കൾ
എന്റെ കവിതയാണെന്റെ ചെമ്പൂമൊട്ട്
നിന്റെ വണ്ടുകൾ തേടുന്ന തേനല്ല
നീറുന്ന ചെഞ്ചോരയാണതിൻ നെഞ്ചത്ത്
എന്റെ കവിതകൾ പൂത്തില്ലയെങ്കിലും
പറ്റിപ്പിടിച്ചിടും കറയായ് എൻ ചില്ലയിൽ

നിന്നെക്കുറിച്ചിനിയെന്തെഴുതുവാൻ

നിന്നെക്കുറിച്ചിനിയെന്തെഴുതുവാൻ!
നീ ഇന്നലെപ്പോയ് മറഞ്ഞ സന്ധ്യ!
ഏതോ സന്ധ്യ.

ഇന്നലെ നീയാ പുഴയിലൊഴുക്കിയോ
ചെമ്മേ നീന്തിയ ചെന്തളിർ പൊട്ടുകൾ?
ഓടിയൊഴുകിയും നാണിച്ചു നാണിച്ചും
നന്നേ ചുവന്നവർ, മൗനമാം ബിംബങ്ങൾ
എങ്കിലും ഓർക്ക നീ, പൊട്ടുകൾ പൊട്ടുകൾ
മൊട്ടിട്ട തുള്ളികൾ എത്രയോ എത്രയോ
ഇപ്പുഴ കണ്ടേപോയ്

മൂകയായ് വന്നു നീ, ചിരിതൂകി വന്നു നീ
ഏതോ കുളിരേകും ചിന്തയായ് വന്നുന്നീ
എന്നോതോന്നിയ അറിയാത്ത ദാഹത്താൽ
വറ്റിയുണങ്ങിയ നാക്കിനായ് നീയേകി
സ്വർണ്ണച്ചഷകത്തിൽ തെളിനീർത്തുള്ളികൾ
പുഴയിൽ തറക്കും പോക്കുവെയിലമ്പുകൾ
ഈ പൂവമ്പുകൾ

ഇന്നാ പൊട്ടുകൾ, ഏതോ കടലിലായ്
ഏതോ തിരയിലായ് മുങ്ങുന്ന സ്വപ്നങ്ങൾ
ഏതോ ചുരമതിൽ ഉഴറിയും പതറിയും
നുരയായും പതയായും ചത്തുപൊങ്ങുമ്പൊഴും
ഇന്നുമീ പുഴയിലായ് നിന്നെയോ തേടിയോ
ചെല്ലമാം തുള്ളികൾ മൊട്ടിട്ട മോഹങ്ങൾ
പളുങ്കുബിംബങ്ങൾ


ഇന്നുനീയില്ലിവിടെ ഇല്ലനിൻഓർമ്മയും
നിൻ ചുവപ്പില്ലിവിടെ ഇല്ലതിന്നീണവും
ഇല്ലനിൻ പ്രണയമില്ലില്ലതിലെ ചതിയതും
മെല്ലെയായൂരിയകസവോ ഇല്ലനിൻ പോക്കുവെയിലാടയിന്ന്
നിൻ നഗ്നമാം മേനിമാഞ്ഞിപ്പൊ രാവായ്
രാവിന്നീണത്തിൽ ഇഴുകിയാനദിയൊഴുകി
ഇന്നീ രാവോളം

നിന്നെക്കുറിച്ചിനിയെന്തഴുതുവാൻ!
നീ ഇന്നലെപ്പോയ്മറഞ്ഞ സന്ധ്യ! വെറുമൊരു സന്ധ്യ

ഹോസ്പിറ്റൽ ബെഡ്

തന്തയില്ലാത്തവർ
തന്തു തേടുന്നവർ
പിച്ചയെടുത്തവർ
പുച്ഛിക്കപ്പെട്ടവർ
കീറിയൂടുപ്പുകൾ
കോറിയ മോന്തകൾ
നാറുന്ന പുഞ്ചിരി
ഊറുന്ന ദാരിദ്ര്യം
കൊഞ്ചുന്ന കുഞ്ഞുമായ്
കെഞ്ചുന്ന തള്ളകൾ
ഛർദിച്ച ഷർട്ടിലും
വർദ്ധിച്ച ഗാംഭീര്യം
റോട്ടിൽ മരിച്ചവർ
കൂട്ടിൽ കിടന്നവർ
മാനം പോയവൾ
മാനം വിറ്റവൾ
കട്ടുകുടിച്ചവർ
വട്ടുപിടിച്ചവർ
കീറിയ കീശകൾ
നീറിയ പേശികൾ
റോഡ്സൈടുറങ്ങിയോൾ
ഐയ്ഡ്സോടുണർന്നവൾ


ഭൂമിക്കു മീതെയായ്
കേമത്തിൽ പണിതീർത്ത
നാലു മതിലുകൾ
നീലച്ചുവരുകൾ
അതിനുള്ളിൽ കിടന്നോട്ടെ
ചിതയതിനും വേണ്ടാത്തോർ
എല്ലാരും കിടന്നോട്ടെ
തെല്ലൊന്നു താങ്ങു നീ
മിണ്ടാതെ മൂളാതെ
കണ്ടിട്ടും കാണാതെ
എല്ലാരും പോയാലും
തെല്ലൊന്നു താങ്ങു നീ
ഈ ഹോസ്പിറ്റൽ വാർഡിലെ
ഈറനാം നോവിനെ
പേറുന്ന നീയല്ലേ
ഊറുന്ന നന്മയും
മായാത്ത സ്നേഹവും
തായെന്ന സത്യവും!

കുളിര്

ഇരുട്ടിന്റെ പാതയ്ക്ക് കുളിരുണ്ട്
കുളിരിന്റെ കരളിൽ നീറ്റലുണ്ട്
നീറിയ കരളും പേറിയ കുളിരിന്
പാതയോരത്തായ് ഞാനുമുണ്ട്

കുളിരിന്റെ ലാളനം വെറുതെയെന്റെ
പകലിന്റെ ഓർമ്മയെ ഉണർത്തുമ്പോഴും
അറിയാതെ നീറുന്ന കുളിരും ഞാനും
ഒരു തുള്ളി വെള്ളമായ് കേണീടുന്നു

കുളിരിന്റെ കണ്ണീരാ മുല്ലപ്പൂവിൽ
നിറങ്ങളായ് നാളെ ചിരിച്ചിടുമ്പോൾ
അരിമുല്ലപ്പൂവിൻ സുഗന്ധമൂറും
ഓർമ്മകളെന്നിൽ വെറുതെ പൂക്കും

വെറുതെയാണെങ്കിലും തിരിഞ്ഞുനോക്കെ
പിന്നിട്ട വഴിയിൽ നിൻ കാൽപ്പാടില്ല
വഴിയിലെ കുളിരിന്റെ നെഞ്ചിൽ നോക്കെ
ഒരു പ്രാർത്ഥനയായ് നീ വെറുതെനിന്നു

വഴിയില്ലാതലയുമ്പോൾ വലയാതിരിക്കാനോ
വഴിയിൽ കുളിരായ് നീ വന്നുനിന്നു?
എന്റെ വഴിയിൽ കുളിരായ് നീ വന്നുനിന്നു?

അറിയാത്ത തീരങ്ങൾ

അറിയാതെ വെറുതെ ചിരിച്ചു
മുറിവുകളിൽ കുളിരെന്ന പോലെ നീ വന്നു
വെയിലത്ത് നീ കുടയായില്ലെങ്കിലും
വരമ്പത്ത് വിരൽത്തുമ്പിൽ നിൻ സ്പർശം
ഒരു നിർവൃതിയായ് വാനോളമുയർന്നില്ലെങ്കിലും
ഒരു ചിരിയായ് നീ എന്നിലെ ഞാനാവുന്നു
പ്രണയത്തിന്റെ മാസ്മരിക ലോകത്തേക്കു നാം പറന്നുയർന്നില്ലെങ്കിലും
വിരഹത്തിന്റെ ശൂന്യത എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നുവോ
അറിയില്ല പ്രണയത്തിന്റെ പനിനീർ പൂക്കൾക്കളുടെ ലോകത്തിനപ്പുറം
ഉണ്ടായിരിക്കാം മനസ്സുകൾ ഒന്നാകുന്ന ഒരു തീരം

നിന്നിലേക്കുള്ള ദൂരം

നിന്നിലേക്കുള്ള ദൂരമളന്നില്ല ഞാൻ
അറിഞ്ഞില്ല പിന്നിട്ട വഴിയിലെ കല്ലും മുള്ളും
പോയ നേരവും പോകാതെ പോയ ജീവനും
അറിഞ്ഞില്ല പോയി മറഞ്ഞ ചിരിയും മോഹവും

ഒരു നിശ്വാസക്കാറ്റായ് ഒരു നെടുവീർപ്പിന്റെ പാഴ്ശ്രുതിയായ്
ഒരു ഗദ്ഗദത്തിന്റെ ഇരമ്പലായ് ഒരു മോഹഭംഗത്തിന്റെ മൗനശകലമായ് നീ നടന്നകലുമ്പോഴും
അറിയുന്നില്ല ഞാൻ നിന്നിലേക്കുള്ള ദൂരം

ഒരു കരലാളനത്തിന്റെ നിറവായ്
നിന്നെ അറിഞ്ഞതില്ലെങ്കിലും
മൃദുവായ നിന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ അറിയാതലിഞ്ഞതില്ലെങ്കിലും
നിന്നിലേക്കുള്ള ദൂരമത്രയും താണ്ടുമ്പൊഴും
എന്നെ നിനക്കറിയാതെ നൽകി ഞാനെങ്കിലും
അറിയുന്നില്ല നിന്നെയും നിന്നിലേക്കുള്ള ദൂരവും

ഹൃദയത്തിലന്ന് മൗനസ്പർശനങ്ങളായിരുന്നു
നിന്റെ നോട്ടമെങ്കിലും ഇന്ന് നടന്നു തളരുമ്പൊഴും
അറിയാതെ ഒരു സ്പർശനത്തിന്റെ പോറലായ് ഒരു കാറ്റ് വീശി
നഷ്ടമോഹപടലങ്ങൾ പേറിയ കാറ്റിനെതിരെ നടക്കുമ്പൊഴും
അറിയുന്നില്ല നിന്നെയും നിന്നിലേക്കുള്ള ദൂരവും

നിങ്ങളുടെ കവിത

എന്റെ കൈകളിൽ കവിതയുടെ ഭംഗിയില്ല
എന്റെ മനസ്സിൽ ഭാവനയുടെ തിരയാട്ടമില്ല
എന്റെയുള്ളിലെ ഓർമ്മകൾ പകരാൻ വാക്കില്ല
പിന്നെയുമീ വഴിപ്പോക്കന്റെ പിച്ചും പേയും
കേട്ടുറങ്ങിയ വഴിത്തുമ്പകൾ പൂത്തില്ല തളിർത്തില്ല
എഴുതുവാൻ അറിയില്ല പാടുവാൻ പാട്ടില്ല
ഇന്ന് പഴയതെറ്റുകൾ വെറുതേ ചികയുമ്പോഴും
ഇന്നും പുതിയവഴികൾ വീണ്ടും തിരയുമ്പോഴും
പോയവഴികളിൽ പോകാത്തവഴി തേടുമ്പൊഴും
പോയകാലത്തെ വെറുതെ തിരികെവിളിക്കുമ്പൊഴും
തിരിഞ്ഞുനോക്കാതോടുന്ന കാലത്തെയും
പോകാത്ത വഴിയിലെ എത്താത്ത കൊമ്പിനേയും
എത്തിവലിഞ്ഞു എത്താതെ പിടിക്കാനും
പിടിച്ച കൊമ്പിലിരുന്നോടുന്ന കാലത്തെ-
ക്കുറിച്ചൊരുകവിതയെഴുതിപ്പാടാനും മോഹം

വായനയില്ലാത്തയെന്റെ  ഏകാന്തതയിൽ
ഒരോക്കാനമായ് ഓർമ്മകൾ പൊന്തി വന്നു
വാക്കുകളറിയാത്ത ഈണങ്ങൾ തഴുകാത്ത-
യെന്റെയുള്ളിൽ ഏതോ വികാരം തിങ്ങിനിന്നു
എഴുതാത്ത പാടാത്ത പാട്ടായ് വിതുംമ്പിയത്
നിങ്ങൾ എനിക്ക് പകരാഞ്ഞ കവിതയോ

എങ്കിലും പോകുവാൻ ദൂരമേറെയുണ്ട്
പോകുന്നവഴികളിൽ പോകാത്തവഴി തേടേണ്ടതുണ്ട്
തെളിഞ്ഞ നെറ്റിയിൽ ചുളിവുകൾ എഴുതേണ്ടതുണ്ട്
ചുളിഞ്ഞ നെറ്റിയിൽ മുറിപ്പാട് കോറുവാനുണ്ട്
മേനി കറുക്കാനുണ്ട് മനമുറക്കാനുണ്ട്
തഴമ്പുകൾ പിറക്കാനുണ്ട് പാദങ്ങൾ വെട്ടിക്കീറുവാനുണ്ട്

പകരാത്ത കവിതകൾ നിങ്ങൾ ചൊല്ലുമ്പൊഴും
ചൊല്ലാത്ത കവിതയായ് വെയിലേറ്റു വാടുന്നു ഞാൻ

നിന്റെ ചിരി മാത്രം

ഒരു പൂവായ് വീണ്ടും വിരിയുന്ന മണവും
മണമേകിമാഞ്ഞൊരാ തളിരോർമ്മപ്പൂക്കളും.
വെറുതെയീ കണ്ണിൽ നിറയുന്ന മൗനം
അറിയാതെ കവിഞ്ഞൊരു തുള്ളിയായ് വീണുവോ

വിറയാർന്ന ഇടനെഞ്ചു നീറി മുറിഞ്ഞു-
തിരുന്ന ചുടുചോരത്തുള്ളികൾ തഴുകി-
ച്ചുവപ്പിച്ച മോഹങ്ങൾ കണ്ണാടി നോക്കവേ
ആ കണ്ണാടിയിൽ വിരിഞ്ഞതു നിന്റെ ചിരിമാത്രം.

വീഡിയോ ചാറ്റ്

രണ്ടു സ്ക്രീനുകൾ
ഒരു ബോയ്ഫ്രണ്ട്
ഒരു ഗേൾഫ്രണ്ട്
അവരുടെ വീഡിയോ ചാറ്റ്
അവരുടെ ലോകം
അവന്റെ കൗതുകം
അവളുടെ ക്ഷിപ്രവശംവദത്വം
അവളുടെ കുട്ടിക്കളി, കള്ളച്ചിരി
പരസ്യമായ രഹസ്യം

ഒളിച്ചും പതുങ്ങിയും തലയിലെ തോർത്തുമാറ്റി ഒരു പകൽ
പകലിന്റെ സമൂഹത്തിന്റെ പരിഹാസം
സന്ധ്യയുടെ മൗനം
രാത്രിയിൽ ശൂന്യതയിൽ ഒരു തുള്ളി കണ്ണൂനീര്
അതുകാണാതെ പകലിന്റെ സമൂഹം  തല തോർത്തു കൊണ്ട് ഒളിപ്പിച്ച് കണ്ണടച്ചുകിടന്നു; ഉറക്കം നടിച്ച്
പിന്നെ ആരെയൊക്കെയോ വിശ്വസിപ്പിക്കാനായ് ഒരു കൂർക്കംവലി

ഇയർഫോണ്സ്

ചുറ്റിപ്പിടഞ്ഞും ഒട്ടിപ്പിടിച്ചും 

വടിവോടെ വളഞ്ഞും

കുരുങ്ങി ഉറങ്ങിയും

ഊരാക്കുരുക്കായി ഉണർന്നും

ഏതോ വിമൂകലോകത്തു നിന്നും എന്നെ വിളിച്ചുണർത്തി

എന്റെ നിമിഷങ്ങളെ താളത്തിലൊതുക്കി

എന്നെ ഞാനാക്കിയ പാട്ടിനെ,

ആ ഫോണിന്റെ മൂകമായ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്നും

എന്റെ കൊച്ചു ചെവിയിലെത്തിച്ച ഇയർഫോൺസ്

നിന്റെ കുരുക്കഴിക്കാൻ, നിന്നെ സ്വതന്ത്ര്യയാക്കാൻ,

നിന്റെ പാട്ടുകേൾക്കാൻ. എപ്പോഴും എന്തിനോ തുടിക്കുന്നു  ഈ പാഴ്മനസ്സ്

കാത്തിരിപ്പ്

ഇന്നെന്റെ പ്രണയം ഒരു കാത്തിരിപ്പാണ്
പടവുകൾ ഏറെ കയറിവന്നെങ്കിലും
കാതങ്ങൾ എത്രയോ താണ്ടിവന്നെങ്കിലും
കാലമെത്രയോ പോയ്മറഞ്ഞെങ്കിലും
ഇന്നും എന്റെ സന്ധ്യകൾക് ചമ്പകപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധം

വീണ്ടും വീശുന്ന കാറ്റും
പിന്നെയും നാണിച്ച സന്ധ്യയും
എതോ ചക്രവാളത്തിന്നപ്പുറം നിന്നെത്തുന്ന കിളികളും
മഞ്ഞിന്റെ മൂടുപടം മെല്ലെ മാറ്റി നാണിച്ച് സൂര്യനെ നോക്കുന്ന പൂക്കളും
നനഞ്ഞ മണ്ണിന് ചെറുചൂടേകി ഒരിക്കലും പിരിയില്ല നിന്നെയെന്നോതി
പരതുന്ന വിരലിട്ടിക്കിളിയാക്കുന്ന ആ വൻ വൃക്ഷത്തിന്റെ വേരുകളും
എന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ സാക്ഷികൾ

എങ്കിലും ഇന്നലെ ഞാനിതെല്ലാം മറന്ന് ഏതോ തീരത്ത്‌ പോയിരുന്നു
ദൂരെ ചക്രവാളത്തിൽ ഒരു പുലരി ഒരു രാവിനെ എന്നിൽ നിന്നും മറച്ചപ്പോൾ
അറിയാതെ ഞാൻ കരുതി എന്റെ പ്രണയം എന്റെ ഉള്ളിൽ മരിച്ചുവെന്ന്

എങ്കിലും ഏതോ മാമലയുടെ കാഠിന്യത്തിൽ പിറന്ന ആ കാറ്റിന്റെ ആലസ്യവും
പിന്നെയും ചുവന്ന സന്ധ്യയുടെ പരിഭവഭാവവും
ആ ദേശാടനക്കിളിയുടെ വിരഹത്തിന്റെ ചിറകടിയും
മഞ്ഞിന്റെ കുളിരിൽ കുളിച്ച പൂവിന്റെ നിശ്വാസമായ ഗന്ധവും
ആ മരത്തിന്റെ വേരിൽ നാണിച്ചൊതുങ്ങിയ മണ്ണിന്റെ ചുവപ്പും
ഉള്ളിലുറങ്ങിയ പ്രണയത്തെ വെറുതെ വിളിച്ചുണർത്തുന്നു
എന്റെയുള്ളിൽ പ്രണയം വീണ്ടും ഉണരുന്നു
മറ്റൊരു കാത്തിരിപ്പായ്

പ്രേതം

പണ്ടെനിക്ക് കൂട്ടായി ഒരു നിഴലെങ്കിലുമുണ്ടായിരുന്നു

പണ്ടു വീശിയ കാറ്റിന്റെ വിരലുകൾ കുളിരേകിയിരുന്നു

പണ്ടത്തെ പൂവിന്റെ ഗന്ധത്തിൽ ഓർമ്മകൾ പൂത്തിരുന്നു

പണ്ടാ മഴത്തുള്ളികൾ കൺചിമ്മി പ്രണയത്തിന്റെ വർണ്ണങ്ങൾ തെളിച്ചിരുന്നു

വെറുതെ പ്രേതമായ് എല്ലാം ത്വജിച്ച് അലയുമ്പോഴും

ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ ശുന്യതയിൽ കൂരിരുട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും

നഷ്ടസ്വർഗ്ഗത്തിലെ കൊച്ചു പൂന്തോട്ടത്തിൽ,

ഇഷ്ടമുള്ളതൊക്കെയും ഓർക്കാതെ ഓർക്കുമ്പോഴും

ഓർമ്മയില്ലെങ്കിലും മറവിയുമില്ലിന്നെനിക്ക്

എന്റെ കാൽപ്പാടുകൾ നോക്കി കാലത്തിന്റെ എതിരെ അലയുന്നു

വന്നവഴികളത്രയും തിരികെ നടക്കുമ്പോഴും

എന്റെ ചിരിയും കരച്ചിലും നോവും നിഴലും

തിരിച്ചുകിട്ടിയെങ്കിലെന്നറിയാതെ ആശിച്ചുപോകുന്നു

പരകായപ്രവേശം

ഇരട്ടകളായിരുന്നു നമ്മൾ
പിന്നീട് ഞാൻ മരിച്ചു
നീ എന്റെ കൂടെപ്പിറക്കേണ്ടിയിരുന്നവൻ

നീ ഒരു ഭ്രൂണമായ് ഏതോ ഉറക്കം ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു
വിധിയുടെ മാറാല ആ ഗർഭപാത്രത്തിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു
ആ വലയിൽ എന്റെ ജീവനില്ലാത്ത ഭ്രൂണം

പൊട്ടക്കിണറ്റിലെ തവളയെപോലെ,
ഈ കൊച്ചു ഗർഭപാത്രമാണുലകം എന്നു നീ കരുതി

പ്രേതമാണെങ്കിലും നിന്റെയീ ചേട്ടനറിയാം സ്നേഹമാണ്, സംരക്ഷണമാണ് നിന്റെ ലോകം;
നമ്മുടെ അമ്മയുടെ ഗർഭപാത്രം!

പ്രേതമാണെങ്കിലും നിന്റെയീ ചേട്ടനറിയാം നമ്മൾ ഒരു ശരീരവും രണ്ടാത്മാവുമെന്ന്

ഇനി പരകായപ്രവേശം

ഞാൻ നിന്നിൽ ജീവിക്കും, നീ ഉറങ്ങുമ്പോൾ ഒരു കവിതയായ് ഉണരാൻ

ഞാനം നീയും നമ്മുടെ ശരീരവും ഉറവിന്റെ വികൃതികൾ.

ഞാൻ എന്ന ആവർത്തനവിരസത

ഞാൻ നിന്റെ ആവർത്തനവിരസത
പ്രണയത്തിന്റെ വർണ്ണചിത്രം തീർക്കാനെനിക്കറിയില്ല
എങ്കിലും ഇന്നലെ സന്ധ്യയിൽ മൂകമായ ആകാശത്തോട്
ഞാൻ എന്റെ പ്രണയം പറഞ്ഞു
അവളുടെ മുഖം ചുവന്നു തുടുത്തു

മൂകസാക്ഷി

ഞാൻ ഒരു മതിലാണ് 

എന്റെ ഇടതുവശത്ത് ലേബർ റൂം

വലതുവശത്ത് ഐ.സി.യു

എന്നെ മാറോളം മറയ്ക്കുന്ന ടൈലുകൾ രണ്ട് വശത്തും ഉണ്ട്

അവർ ഇടക്ക് കുശലം പറയാറുണ്ട്

ജനനത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും കഥകൾ

ഞാൻ മൂകസാക്ഷി